ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ – ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ: Να σταματήσει η Ελλάδα να χρηματοδοτεί την Ευρωπαϊκή Ατομική Ενέργεια EURATOM – H χρηματοδότηση της EURATOM σε συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας είναι πρόκληση

 

ImageΥπογράφουμε ΕΔΩ

Διαβάζουμε ακόμα περισσότερα ΕΔΩ

 

Ο θρήνος του ελαφιού της Πάρνηθας

Η φύση στην Πάρνηθα, σμίλεψε με τη φωτιά, τη βροχή και τον αέρα, αυτό το γλυπτό, για να θρηνήσει την καταστροφή της.
Πλατύ Βουνό, Πάρνηθα, 23-6-2012

Φωτογραφία – Σχόλιο: Τάσος Λύτρας

Υπογράφουμε για μια Ευρώπη χωρίς πυρηνικά – Ζητάμε να διαλυθεί η Euratom

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΕΔΩ

Εικόνες από την κα(η)μένη Πάρνηθα- Ιούνιος 2012

Image

Δείτε ΕΔΩ

Κυριακή 22 Απριλίου 2012 Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας Γης – International Mother Earth Day

beige

Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας Γης

 «Υπάρχουν δυο διαφορετικά μονοπάτια που μπορούμε να ακολουθήσουμε:
είτε συνεχίζουμε στο μονοπάτι του καπιταλισμού και του θανάτου,
είτε επιλέγουμε το μονοπάτι των ανθρώπων του κόσμου και των ιθαγενών κρατών
για αρμονία με τη φύση και την κουλτούρα της ζωής.»
Evo Morales (πρόεδρος της Βολιβίας)
 
Μετά την αποτυχία της διεθνούς συνδιάσκεψης του ΟΗΕ (COP15) για την κλιματική αλλαγή στην Κοπεγχάγη το Δεκέμβριο του 2009, ο Πρόεδρος της Βολιβίας  Έβο Μοράλες απεύθυνε κάλεσμα (5/1/2010) προς τα κοινωνικά κινήματα και τους υπερασπιστές της Μητέρας Γης όλου του κόσμου, καθώς επίσης  προς τους  επιστήμονες, πανεπιστημιακούς, νομικούς και κυβερνήσεις που θέλουν να εργαστούν με τους λαούς, να συμμετάσχουν στη Παγκόσμια Συνδιάσκεψη των Λαών για τη Κλιματική Αλλαγή και τα Δικαιώματα της Μητέρας-Γης,  που θα διεξαχθεί από τις 20 μέχρι τις 22 Απριλίου 2010 στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας.
Η Συνδιάσκεψη των Λαών στην Κοτσαμπάμπα (την αποκάλεσαν αντιΚοπεγχάγη)  είχε μεταξύ των άλλων  τους εξής στόχους:
  1. Να αναλύσει τις δομικές και συστημικές αιτίες που προκαλούν τη κλιματική αλλαγή και να προτείνει μέτρα για να γίνει δυνατή η ευημερία της ανθρωπότητας σε απόλυτη αρμονία με τη Μητέρα Γη.
  2. Να συμφωνήσει σε ένα σχέδιο Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων της Μητέρας Γης.
  3. Να συμφωνήσει για νέες Παγκόσμιες δεσμεύσεις που θα καθοδηγούν τις δράσεις των κυβερνήσεων σε σχέση με: α) το κλιματικό χρέος, β) τους μετανάστες/πρόσφυγες της κλιματικής αλλαγής γ) τη μείωση των εκπομπών ρύπων, δ) τη μεταβίβαση της τεχνολογίας ε) τη χρηματοδότηση, τα δάση και τη κλιματική αλλαγή κ.λπ.
Η Συνδιάσκεψη των Λαών για την Μητέρα Γη στην Κοτσαμπάμπα το 2010 ήταν η συνέχεια της πρότασης που είχε κάνει ο Evo Morales  προς την 63η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το (2009), για τη καθιέρωση της   22ας Απριλίου ως  «Παγκόσμιας Ημέρας της Μητέρας Γης»/ INTERNATIONAL MOTHER EARTH DAY.  Η πρόταση του Evo Morales έγινε αποδεκτή (http://www.un.org/News/Press/docs/2009/ga10823.doc.htm)  και από τότε οι Διεθνείς  Οργανισμοί, οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις και τα κινήματα πολιτών,  οφείλουν όχι απλά να γιορτάζουν αυτή την ημέρα, αλλά να κάνουν τον απολογισμό τους και να καθορίζουν δράσεις και μέτρα.
Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της «Μητέρας Γης» βρίσκει την ανθρωπότητα  να αντιμετωπίζει το ίδιο ερώτημα που έθεσε ο Μοράλες: «είτε συνεχίζουμε στο μονοπάτι του καπιταλισμού και του θανάτου, είτε επιλέγουμε το μονοπάτι των ανθρώπων του κόσμου και των ιθαγενών κρατών για αρμονία με τη φύση και την κουλτούρα της ζωής.»
Σήμερα η «Μητέρα Γη» πληγώνεται από τους πολέμους, την πείνα και τη φτώχεια που ήταν χαρακτηριστικό των τρίτων  χωρών αλλά που σαν επιδημία εξαπλώνεται και στις αναπτυγμένες χώρες, τις αποψιλώσεις δασών και την «κατάκτηση» των βουνών και των πεδιάδων από τις βιομηχανικές ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά), τη ρύπανση των πόλεων και των θαλασσών, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, τις εξορύξεις για μεταλλεύματα που δεν βελτιώνουν τη ζωή των ανθρώπων (π.χ. χρυσός), την ερημοποίηση περιοχών, την άναρχη μετανάστευση (πείνα, φτώχεια, πόλεμοι, κλιματική αλλαγή), τους εξοπλισμούς, την κακή χρήση της ατομικής ενέργειας κ.λπ.
Στην Ελλάδα τα «Δικαιώματα» της Μητέρας Γης» αμφισβητούνται καθημερινά, ιδιαίτερα με την μνημονιακή πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνήσεις από το 2009 και εντεύθεν:
  1. Τη βεβήλωση των ορεινών όγκων και του τοπίου από καταστροφικές επενδύσεις,  ακόμα και σε περιοχές NATURA, όπως οι ΑΠΕ βιομηχανικού τύπου και η επιφανειακή μεταλλεία (με κραυγαλέο παράδειγμα την εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική και σε άλλες περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης),
  2. Τα προβλήματα που δημιουργεί το  νέο «Ρυθμιστικό Χωροταξικό πλαίσιο για τον Τουρισμό», στο ανθρωπογενές και το φυσικό περιβάλλον,
  3. Τον αντιπεριβαλλοντικό, αντιοικονομικό και αντικοινωνικό συγκεντρωτικό σχεδιασμό της διαχείρισης των απορριμμάτων,
  4. Την υποβάθμιση των ακτών, με το νέο νόμο για τις υδατοκαλλιέργειες,
  5. Την απειλή τσιμεντοποίησης μεγάλων ελεύθερων χώρων στις πόλεις (π.χ. Ελληνικό) και το ξεπούλημα «όσο όσο» της δημόσιας περιουσίας.
  6. Τη ραγδαία αποδόμηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας γενικά  και  την απαξίωση του νέου Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας,
  7. Την υποβάθμιση της Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης,
  8. Την καταβαράθρωση των Κοινωνικών κατακτήσεων  κ.λπ.
Το Ελληνικό Δίκτυο «Φίλοι της Φύσης» καλεί όλους τους ενεργούς πολίτες, και ιδιαίτερα τη νεολαία,  να συντονίσουν τις προσπάθειές  τους, να υπερασπίσουν τα «Δικαιώματα της Μητέρας Γης»,  να αναδείξουν τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, να υπερασπίσουν τις πανανθρώπινες αξίες, του σεβασμού του ανθρώπου προς τη φύση, της αλληλεγγύης και  της συνεργασίας.»
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι «Φίλοι της Φύσης» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της «Μητέρας Γης» διοργανώνουν την Κυριακή 22/4/2012 εύκολη πεζοπορία, διάρκειας μιάμισης ώρας, στο Άλσος Δαφνίου, Χαϊδάρι. Περισσότερες πληροφορίες, τηλ. 6932 638523.

Τάσος Λύτρας: “Τα ελάφια της Πάρνηθας” (Χριστουγεννιάτικη αφήγηση και συλλογισμοί)

[Φωτ.Τάσος Λύτρας. Πατήστε στην εικόνα για να μεγεθυνθεί]

    Τα ελάφια της Πάρνηθας   (Χριστουγεννιάτικη Αφήγηση και συλλογισμοί)

Πριν από τη μεγάλη καταστροφή, συνήθιζα να πραγματοποιώ μοναχικές περιπλανήσεις στους δασικούς δρόμους και τα μονοπάτια της Πάρνηθας.

Πολλές φορές άφηνα να με πιάνει η νύχτα, στην αρχή για να καταπολεμήσω τους φόβους του άγνωστου, που είχα ως άνθρωπος της πόλης, κι ύστερα για να απολαμβάνω τους θορύβους του δάσους που τη νύχτα παίρνουν μια εξωκοσμική υπόσταση.

Στις περιπλανήσεις αυτές, κατά το σούρουπο, είχα πολλές φορές την ευκαιρία να παρατηρήσω και να θαυμάσω, την κοινωνική και αλληλέγγυα συμπεριφορά των ελαφιών, που δεν γνωρίζω αν έχει μελετηθεί συστηματικά.

Κάποτε βρέθηκα στο Πλατύ Βουνό, να περπατώ σε μια πλαγιά, όταν άκουσα χαμηλότερα ποδοβολητά που πήγαιναν κι έρχονταν. Πλησίασα, με περιέργεια και προσοχή, αντίθετα στον άνεμο. Κρυμμένος πίσω από ένα κέδρο, είχα την εξαιρετική ευκαιρία να δώ ένα τσούρμο ελαφάκια που έπαιζαν σ’ ένα μακρύ ξέφωτο. Έτρεχαν κατά μήκος του πέρα – δώθε συναγωνιζόμενα σε ταχύτητα. Ύστερα βάλθηκαν να κυνηγιούνται τρέχοντας ακανόνιστα στο ίδιο ξέφωτο κι ανάμεσα στα έλατα, πραγματοποιώντας απότομους ελιγμούς και άλματα. Πιο κεί δυό μεγάλα θηλυκά ελάφια στέκονταν και επιτηρούσαν τα παιχνίδια των μικρών. Έβλεπα ένα είδος σχολικής εκπαιδευτικής εκδρομής.

Μια άλλη φορά, τέτοιες μέρες Χριστουγέννων, με την Πάρνηθα γεμάτη χιόνια, βρέθηκα να περπατώ στο δασικό δρόμο πίσω από το Άρμα. Ξάφνου πρόβαλε μπρός μου, απ’ το πλάϊ του δρόμου, το κεφάλι ενός ελαφιού. Κοιταχτήκαμε. Είχα διαβάσει ότι το ελάφι είναι ζώο δειλό και περίμενα να τραπεί σε φυγή, όπως κι από την εμπειρία μου γνώριζα μέχρι τότε. Όμως αυτό συνέχισε να με κοιτά. Έμεινα ακίνητος, κολοκάθησα κιόλας αργά για να μικρύνω τον όγκο μου. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν μικρή και, αν και πολύ το ήθελα, δεν αποφάσισα να βγάλω ούτε την φωτογραφική μου μηχανή απ’ το σακίδιο, μην το τρομάξω. Αυτό, με αργές και προσεκτικές κινήσεις βγήκε ολόκληρο στο δρόμο χωρίς να παραμερίσει το βλέμμα του από πάνω μου. Ύστερα, αφού μάλλον βεβαιώθηκε ότι δεν αποτελώ κίνδυνο, προχώρησε μέχρι τη μέση του δρόμου. Στάθηκε και κοίταξε πίσω του. Τότε, από το ίδιο σημείο, πρόβαλε ένα δεύτερο ελάφι, μόνο που αυτό ήταν τραυματισμένο. Κουτσαίνοντας, περπατούσε με δυσκολία στηριζόμενο στα τρία του πόδια. Το τέταρτο πόδι, ένα από τα πίσω, το φύλαγε ανασηκωμένο (χτυπημένο από ατύχημα ή τα σκάγια λαθροκυνηγού, ποιος ξέρει;). Σαν έφτασε δίπλα στο πρώτο προχώρησαν αργά μαζί, διέσχισαν το δρόμο και χάθηκαν ανάμεσα στα έλατα. Έμεινα κάμποση ώρα στην ίδια θέση προσπαθώντας να κατανοήσω τη σκηνή που μόλις είχα δει. Αναμφίβολα ήταν εκδήλωση συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Το πρώτο ελάφι εκτέθηκε στον κίνδυνο της επαφής μας για να προστατέψει τον τραυματισμένο του σύντροφο αρνούμενο να τον εγκαταλείψει.

Από τότε, πολλές φορές έχω ανασύρει στη σκέψη μου τις σκηνές που περιέγραψα. Τις περισσότερες φορές λησμονούμε ότι οι κανόνες που διέπουν τις λειτουργίες της Φύσης ισχύουν και για τους ανθρώπους. Η κοινωνικότητα κι η αλληλεγγύη δεν είναι αποκλειστικά προνόμιά μας. Για τα ελάφια είναι συνθήκη επιβίωσης. Για εμάς, εκτός από συνθήκη επιβίωσης, είναι και γνώρισμα πολιτισμού.

Τώρα, στην εποχή του νεοβαρβαρισμού, προσπαθούμε να επαναδιαπλέξουμε τους δεσμούς κοινωνικότητας και αλληλεγγύης για να αντιπαρατεθούμε στους επελαύνοντες Ούννους που λεηλατούν πάλι και καταστρέφουν τις ζωές, την πατρίδα μας και το φυσικό της περιβάλλον.

Έπρεπε να περιμένουμε την έλευση των βαρβάρων;                                                                                                                                                     27/12/2011

Τάσος Λύτρας

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: O Τάσος Λύτρας είναι Ορειβάτης, Ερασιτέχνης Βοτανικός, Νομικός Περιβάλλοντος κ.λπ.

Να υπογραφεί επιτέλους το ΠΔ για την Προστασία του Όλυμπου. Το βουνό των “Θεών” πάνω από τα προσωρινά “κέρδη” των “αναπτυξιολόγων””

Ο Όλυμπος το Φθινόπωρο

Περισσότερα στο blog του Ελληνικού Δικτύου ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ (Friends of Nature) ΕΔΩ