το ελατοδάσος της Πάρνηθας

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ

Συμπερασματικά σχόλια – Προτάσεις

Η σκιαγράφηση της βιοϊστορίας του ελατοδάσους της Πάρνηθας επιχειρήθηκε με την “αναμόχλευση” των σημαντικότερων μεταβολών του, χρησιμοποιώντας έμμεσες κυρίως πληροφορίες, λόγω έλλειψης άμεσων και συνεχόμενων για το συγκεκριμένο θέμα. Υποστηρίζεται όμως πως οι έμμεσες πληροφορίες συνέβαλαν στον προσδιορισμό των χρονικών ορίων και της διάρκειας των σημαντικότερων μεταβολών του, με μέγεθος απόκλισης από το πραγματικό τους, ανάλογο με τις τυχόν διαφορές της κατανομής των διακυμάνσεων της μέσης ετήσιας θερμοκρασίας αέρα της Πάρνηθας από τις αντίστοιχες του πλανήτη μας. Επομένως, με τα όρια αυτά, η μακραίωνη πορεία του ελατοδάσους διαιρέθηκε, κατά προσέγγιση, σε περιόδους μετοίκησης και εγκλιματισμού, σταθερότητας, υποβαθμίσεων, ανακάμψεων κ.λπ. ως εξής:

• Στην περίοδο πρωτομετοίκησης και εγκλιματισμού αυτού στην Πάρνηθα (15,4 – 10,4 Χιλιάδες Χρόνια Πριν από Σήμερα Περίπου (ΧΧΠΣΠ))

• Στην περίοδο σταθερότητας και κανονικής ανάπτυξης αυτού (10,4 – 7,3 ΧΧΠΣΠ)

• Στην θερμή μεταπαγετώδη περίοδο υποβάθμισης του ελατοδάσους και πιθανής διείσδυσης της δρυός στα ψηλότερα της Πάρνηθας (7,3 – 4,0 ΧΧΠΣΠ)

• Στην περίοδο αυτοανάκαμψης της ελάτης και πιθανής εκτόπισης της δρυός. (2.000 π.Χ. – 800 π.Χ.)

• Στην περίοδο αντίστασης του ελατοδάσους στις ισχυρές ανθρώπινες παρεμβάσεις (800 π.Χ. – 360 π.Χ.)

• Στην περίοδο ακμής του ελατοδάσους κατά τους Μακεδονικούς, Ρωμαϊκούς, Βυζαντινούς και Οθωμανικούς Χρόνους. (360 π.Χ. – 1828 μ.Χ.)

• Στην περίοδο συνέχισης της ακμής του ελατοδάσους στην ελεύθερη Ελλάδα (1828 – 1900)

• Στην περίοδο βαθμιαίας υποβάθμισης αυτού έως την πυρκαγιά του 2007 (1900 – 2007)

Εκτός των παραπάνω μεταβολών, στο ελατοδάσος εκδηλώθηκε και μεγάλη πυρκαγιά το 1803. Παρόμοιες πυρκαγιές πρέπει να εκδηλώθηκαν πολλές φορές στο παρελθόν και κυρίως από φυσικά αίτια (π.χ. από κεραυνούς). Η φυσική αποκατάσταση όμως του ελατοδάσους μετά από τέτοιες φυσικές διαταραχές και σε χρόνο που δεν μπορεί βέβαια να εκτιμηθεί, δείχνει τη ζωτικότητα που είχε τότε το οικοσύστημα για αυτοανάκαμψη. Αυτή βιολογικά και περιβαλλοντικά οφείλονταν στην ύπαρξη εδάφους και καλής φυσικής αναγέννησης άλλων ειδών για τη σκίαση των ελατιδίων, στην έλλειψη προβλημάτων βοσκής και ατμοσφαιρικής ρύπανσης, σε περισσότερες βροχές, χαμηλότερη θερμοκρασία αέρα κ.λπ. Επομένως η σύγκριση της ζωτικότητας και δυναμικότητας της “καμένης” Πάρνηθας τότε και τώρα, δείχνει τις κυριότερες “δραστηριότητες” που πρέπει να υλοποιηθούν για τη βελτίωση των φυσικών της συνθηκών μετά την πυρκαγιά του 2007 και την επιτάχυνση έτσι της αποκατάστασης του ελατοδάσους της.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύεται και στο τεύχος (41) του περιοδικού του ΕΘΙΑΓΕ.

Πληροφορίες

Δρ. Γεώργιος Μπαλούτσος

Δασολόγος – Υδρολόγος

Εμμανουήλ Μπενάκη 138, Αθήνα

Τηλ. 2103300578, Κιν. 6946 903659

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s